Youtube


Αυτό είναι το προφίλ μου στο Youtube. Έχω ανεβάσει πολλά βίντεο σχετικά με τα μανιτάρια.

http://www.youtube.com/user/bkaounas

Πέμπτη, 16 Νοεμβρίου 2017

Υπόγεια μανιτάρια - Νέα είδη για την επιστήμη και από την Ελλάδα. Ενδημικά τα Barssia hellenica και Genea cephalonicae

Στην Ελλάδα μόλις τα 10 τελευταία χρόνια ξεκίνησε η -σχετικά- συστηματική αναζήτηση και καταγραφή υπόγειων μυκήτων, αφού μέχρι το 2007 όλα σχεδόν τα ευρήματα τα βρίσκαμε συμπτωματικά, σε εξορμήσεις για αναζήτηση επίγειων μανιταριών. Ειδικότερα για τα Tuber – Τρούφες, ελάχιστες αναφορές και ακόμα λιγότερες αποδείξεις συνηγορούσαν υπέρ της καρποφορίας τους στη χώρα μας.
10 είδη υπόγειων μυκήτων φαίνονται καταγεγραμμένα στην ελληνική βιβλιογραφία από το 1854 έως το 1992 από τους ερευνητές, γεωπόνους ή μυκητολόγους X. von Landerer, Π. Γεννάδιο, R. Maire, Δ. Κελτεμλίδη, M. Παντίδου και Σ. Διαμαντή.
Πρόκειται για τα: Geastrum triplex, Ηysterangium marchii, Rhizopogon aestivus, Rhizopogon luteolus, Rhizopogon roseolus, Sarcoscphaera coronaria, Terfezia arenaria, Terfezia fanfani, Tuber aestivum και Tuber cibarium.
Η παλαιότερη καταγραφή στη χώρα μας είναι αυτή του Tuber cibarium, το 1854, από τον Βαυαρό Ξαβιέρο Λάνδερερ, που έζησε στη χώρα μας από το 1833 έως το 1885 ως προσωπικός φαρμακοποιός του Όθωνα. Μεταγενέστερες είναι οι καταγραφές στο «Fungi hellenici» του Γάλλου μυκητολόγου René Maire (1878-1949) και του καθηγητή βοτανικής Ιωάννη Πολίτη (έκδοση του 1940) όπου καταγράφονται αναφορές του φυτολόγου και γεωπόνου Παναγιώτη Γεννάδιου (1848-1917) σε δείγματα που βρήκε στην Ηλεία και την Αχαΐα. Ο Π. Γεννάδιος ήταν μέλος της γαλλικής «Societé Entomologique de France» και είχε επαφές με τον επιστημονικό κόσμο της Ευρώπης. Απ’ ότι φαίνεται, ο Γεννάδιος συνεργαζόταν στην ταυτοποίηση των μανιταριών με τον Γάλλο μυκητολόγο Chatin, που ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με τους υπόγειους μύκητες. Μάλιστα ο Chatin έδωσε σε δύο μανιτάρια (Agaricus gennadii (Chatin & Boud.) P.D. Orton και Loculotuber gennadii (Chatin) Trappe, Parladé & I.F. Alvarez) το όνομα του Γεννάδιου! Στο «Fungi hellenici» αναφέρονται και οι λαϊκές ονομασίες «Δράβα», «Χαλπούτσα» και το εντυπωσιακό «Ύδανο», αφού γνωρίζουμε ότι Ύδνα ονόμαζαν οι αρχαίοι Έλληνες τις τρούφες! Πρόκειται για ονομασίες που χρησιμοποιούσαν οι κάτοικοι της Πελοποννήσου για τα υπόγεια είδη του γένους Terfezia που έτρωγαν και συνεχίζουν να τρώνε και σήμερα. Να σημειώσουμε ότι «Τερφέζια» στα αραβικά σημαίνει υπόγεια.
Η κατάσταση ωστόσο αλλάζει ραγδαία τα πέντε τελευταία χρόνια, καθώς στην αναζήτηση των υπόγειων μανιταριών χρησιμοποιούνται πλέον και εκπαιδευμένοι σκύλοι (Λαγκότο, Γκριφόν, Λαμπραντόρ, Πόιντερ, Κούρτσχααρ, Επανιέλ Μπρετόν κ.ά.).
Παράλληλα με τις ομάδες των «οργανωμένων» τρουφοκυνηγών και μια άλλη ομάδα «κλασικών» συλλεκτών επίγειων μανιταριών, εντοπίζει και ξεθάβει υπόγειους μύκητες χωρίς σκύλο. Έτσι, άλλα 90 περίπου είδη προστέθηκαν τα τελευταία χρόνια στον κατάλογο των υπόγειων μυκήτων που έχουν καταγραφεί στην Ελλάδα, ανεβάζοντας το συνολικό αριθμό τους στα 100.

Αυτή η συνεχιζόμενη έρευνα με τα υπόγεια μανιτάρια της χώρας μας εκτός από το πλήθος των καταγραφών έφερε και κάποια θεαματικά αποτελέσματα, όπως είναι η ανακάλυψη νέων ειδών. Κάποια ανακαλύφθηκαν και σε άλλες χώρες, όμως κάποια φαίνονται προς το παρόν να είναι ενδημικά.
Παρακάτω παρουσιάζονται τα νέα αυτά είδη !!!!

  

Genea brunneocarpa G. Moreno, J. Cabero & V. Kaounas

Ασκώματα υπόγεια, υποσφαιρικά ή ελαφρώς λοβωτά, έως 20 mm, κόκκινα έως καφετί που καλύπτονται από μικρά, ακανόνιστα, επίπεδα κονδυλώματα, με πιο σκούρες τις κορυφές. Με μικρό άνοιγμα στην κορυφή και με μια μυκηλιακή τούφα στη βάση, στην οποία προσκολλώνται σωματίδια εδάφους. Οσμή αδύναμη έως μέτρια. Πηρίδιο 250–340 μm, σε δύο στρώσεις, αποτελούμενο από ένα εξωτερικό στρώμα ψευδοπαρεκχυματικής δομής, πάχους 160–190 μm, που σχηματίζεται από υαλώδη υποσφαιρικά ή σφαιρικά κύτταρα, διαστάσεων 33,5–55,0 × 21,5–35,0 μm, οι τοίχοι των οποίων φαίνονται πιο πυκνοί, πιο γωνιώδης και περισσότερο χρωματισμένοι κοντά στην επιφάνεια του πηρίδιου. Και ένα εσωτερικό στρώμα, πάχους 130–180 μm, επίσης ψευδοπαρεκχυματικής δομής που γυρίζει προς προσεκχυματική στην περιοχή του υμενίου. Θρόμβος αποτελούμενος από έναν εσωτερικό θάλαμο, οι τοίχοι του οποίου έχουν επένδυση από ένα ελαφρύ καφέ επιθέκιο με διάσπαρτα λεπτά κονδυλώματα με σκοτεινές κορυφές και ψευδοπαρεκχυματική δομή παρόμοια με εκείνη του πηριδίου. Υμένιο αποτελούμενο από τους κυλινδρικούς ασκούς σε ανάμιξη με τις μακριές παραφύσεις, πάχους 3–8 (–10) μm, οι οποίες ξεπερνούν ελαφρώς σε μήκος τους ασκούς, δεν παρουσιάζουν πρήξιμο στην κορυφή. Ασκοί κυλινδρικοί, 234–288 × 28–32 μm, που περιέχουν οκτώ, σε μια σειρά διατεταγμένα ή ελαφρώς άτακτα τοποθετημένα σπόρια. Ασκοσπόρια, ελλειπτικά ή περιστασιακά στρογγυλά, (26,5–) 28,0–31,5 (–32,5) × (18,5–) 19,5–24,0 (–25,0) μm, διακοσμημένα με κοντά, κωνικά κονδυλώματα που μερικές φορές φαίνονται σχεδόν τετραγωνισμένα, σπανίως με δευτερογενή κονδυλώματα που προεξέχουν από την κορυφή. Μυτερά κονδυλώματα διαστάσεων μέχρι και 2,5 × 3,5 μm, ενώ τα κυβικά κονδυλώματα έως 3.8–5.5 μm σε ύψος, υπάρχουν επίσης πολυάριθμα μικρά κονδυλώματα, ανάμεσα στα κύρια. Βιότοπος: Εμφανίζεται το χειμώνα και την άνοιξη (Φεβρουάριο–Απρίλιο) σε ασβεστολιθικά εδάφη, κοντά σε Quercus ilex, με ή χωρίς την παρουσία Pinus halepensis. Μέχρι τώρα είναι γνωστό μόνο από την Ισπανία και την Ελλάδα.

Πηγή: ALVARADO P., CABERO J., MORENO G., BRATEK Z., VAN VOOREN N., KAOUNAS V., KONSTANTINIDIS G., AGNELLO C., MERENYIZ Z., E. SMITH M.. Species diversity of Genea (Ascomycota, Pezizales) in Europe. Ascomycete.org, 6 (3) : 41-51

  

Barssia hellenica Kaounas, Agnello, P. Alvarado & Slavova

Ασκώματα υπόγεια, 0,5-2,7 × 0,5-2,0 cm σε διάμετρο. Σφαιρικα έως υποσφαιρικά, επίμηκη και συμπιεσμένα, δημιουργώντας μερικές φορές ένα ακανόνιστο σχήμα, περισσότερο ή λιγότερο λοβωτό, συνήθως με ακανόνιστο άνοιγμα στην κορυφή, ενίοτε δημιουργώντας πτυχώσεις στο εσωτερικό, πορτοκαλοκόκκινο έως κόκκινοκαφετί ή καφεμαυριδερό. Η επιφάνεια τους καλύπτονται από ακανόνιστα πολυγωνικά κονδυλώματα, πυκνά τοποθετημένα σε νεαρή ηλικία, και πιο απομονωμένα στην ωριμότητα, ενίοτε δίνοντας την εμφάνιση ενός δικτύου. Πηρίδιο 260-420 μm, αποτελούμενο από μια ψευδοπαρεκχυματική δομή, με πολυγωνικά κύτταρα διαστάσεων 20-41,5 × 15-31,0 μm, κεχριμπαρένια έως καφέ στο χρώμα και με παχιά τοιχώματα (2-5 μm) στο εξωτερικό στρώμα, άχρωμα και με λεπτότερα τοιχώματα στο εσωτερικό στρώμα. Υπάρχουν σπάνια κιτρινωπές, ανοιχτό καφετί, τρίχες, απλές ή διακλαδισμένες, με διαφράγματα, με χοντρά τοιχώματα
που προκύπτουν από τα τερματικά κύτταρα του πηριδίου με δύο διαφορετικές
εξωτερικές επιφάνειες: ομαλή ή κρουστώδη, διαστάσεων μέχρι 100 × 9 μm. Θρόμβος συμπαγής, υπόλευκος, βαμβακώδης, λαβυρινθώδους δομής, με δαιδαλώδεις ή κάθετες ευθείες φλέβες, υπόλευκες ή κιτρινωπές, ζελατινώδης, οι οποίες αποτελούνται από συνυφασμένες υφές με διαφράγματα, 2-5 μm σε διάμετρο. Παραφύσεις υαλώδης, κυλινδρικές, απλές ή διχαλωτές, με διαφράγματα, με μήκος μεγαλύτερο από τους ασκούς, 3-6 (-8) μm πλάτους. Ασκοί ακανόνιστα ροπαλοειδής ή ευρέως ελλειψοειδής, με μια καμπούρα που προεξέχει στην κορυφή και pleurorynchous βάση, όχι αμυλοειδής, 8σποροι, διαστάσεων 110-185 × 36-45 μm. Ασκοσπόρια ωοειδή, σπάνια ελλειπτικά, λεία, υαλώδη, ακανόνιστα τακτοποιημένα μέσα στους ασκούς, διαστάσεων 21-27 × 16.5-20,5 μm (23,5 × 18,1 μm κατά μέσο όρο), Q (L / l) = 1,18-1,43 (Qm = 1.30), που περιέχουν συνήθως μια ή δύο μεγάλες ελαιώδης σταγόνες και αρκετές μικρότερες. Βιότοπος: Εμφανίζονται μοναχικά και υπόγεια κάτω από Κεφαλληνιακή ελάτη, πάνω από τα 1000 m υψόμετρο. Μέχρι αυτή τη στιγμή είναι γνωστό μόνο από την Ελλάδα.

Πηγή: Barssia hellenica sp. nov. (Ascomycota, Pezizales), a new hypogeous species from Greece. Vasileios KAOUNAS, Carlo AGNELLO, Pablo ALVARADO, Monica SLAVOVA. Ascomycete.org, 7 (5) : 213-219.

  

Genea pinicola V. Kaounas, J. Cabero & F. Garcia

Ασκώματα υπόγεια, υποσφαιρικά και ελαφρώς λοβωτά, διαμέτρου 7–15 mm, καφεκιτρινωπά, καφετί ή καφεκοκκινωπά. Οσμή μέτρια. Πηρίδιο που καλύπτεται από λεπτά, ακανόνιστα και χαμηλά κονδυλώματα δίνοντας μια τραχιά εμφάνιση. Η κορυφή έχει ένα άνοιγμα και η βάση μία τούφα από προσκολλημένες υφές. Αποτελούμενο από δύο στρώσεις, πάχους 210–260 μm, σχηματίζεται από ένα εξωτερικό ψευδοπαρεκχυματικό στρώμα, πάχους 120–160 μm, αποτελούμενο από υαλώδη υποσφαιρικά ή γωνιακά κύτταρα, διαστάσεων 20–40 × 20–34 μm, το εσωτερικό στρώμα από προσεκχυματική δομή, πάχους 80–90 μm, με διάσπαρτα φουσκωμένα κύτταρα. Θρόμβος αποτελούμενος από έναν ενιαίο εσωτερικό θάλαμο, στον οποίο λείπουν οι εμφανής προεξοχές στα τοιχώματα. Έχει παρόμοιο χρώμα με το πηρίδιο. Υμένιο που σχηματίζεται από τους κυλινδρικούς ασκούς, με τις διάσπαρτες, νηματοειδής και με διαφράγματα παραφύσεις, διαστάσεων 260–400 × 1–4 μm και με μία ψευδοπαρεκχυματική δομή του epithecium πάνω από τους ασκούς. Ασκοί κυλινδρικοί, διαστάσεων 220–340 × 23–27 μm, που περιέχούν οκτώ σπόρια διατεταγμένα σε μια σειρά. Ασκοσπόρια ελλειπτικά, 26,0–29,5 × (16.0–) 17,0–20,5 μm, διακοσμημένα με πυκνά, μυτερά ή κυλινδρικά κονδυλώματα, διαστάσεων 1–3 μm και 1–3 μm πλάτος, με ή χωρίς μικρότερες ακίδες στα κονδυλώματα. Βιότοπος: Εμφανίζεται σε ασβεστολιθικά εδάφη, σε δάση με Pinus halepensis, P. pinea και πιθανώς και P. sylvestris, με ή χωρίς Quercus ilex. Κατά τη χειμερινή περίοδο και πιθανώς την άνοιξη (Μάρτιο). Γνωστό μόνο από την Ισπανία και την Ελλάδα.

Πηγή. ALVARADO P., CABERO J., MORENO G., BRATEK Z., VAN VOOREN N., KAOUNAS V., KONSTANTINIDIS G., AGNELLO C., MERENYIZ Z., E. SMITH M.. Species diversity of Genea (Ascomycota, Pezizales) in Europe. Ascomycete.org, 6 (3) : 41-51.




 Terfezia grisea Bordallo, V. Kaounas & Ant. Rodr.

Ασκώματα υπόγεια ή ημιυπόγεια κατά την ωριμότητα, μοναχικά, 1–2,5 cm σε μέγεθος, πατατόμορφα, υποσφαιρικά, συχνά με κωνική, στείρα βάση, αρχικά ωχρωπά έως υπόλευκα, αργότερα καφετιά, με την όψη σκουριάς ή ωχροκαφετιά, σε κάποια σημεία καφεμαυριδερά έως σχεδόν μαύρα. Πηρίδιο χωρίς σαφή όρια, που δεν μπορεί να διαχωριστεί από τον θρόμβο, πάχους 200–400 μm, ψευδοπαρεκχυματικής δομής, που αποτελείται από υαλώδη κύτταρα, υποσφαιρικά και με λεπτά τοιχώματα στα εσωτερικά στρώματα, κιτρινωπό και με παχύτερα τοιχώματα στα εξωτερικά στρώματα. Θρόμβος συμπαγής, σαρκώδες, χυμώδες, υπόλευκος με γκριζωπά τμήματα στην αρχή, που κατά την ωριμότητα γίνονται γκριζομαυριδερά και χωρίζονται από υπόλευκες, στείρες φλέβες. Οσμή ελαφριά, δεν διακρίνεται, γεύση ήπια. Ασκοί όχι αμυλοειδής, υποσφαιρικοί έως ωοειδής, άμισχοι ή με πολύ κοντό στύπο, 60–80 × 40–60 μm, με τοίχους πάχους 1 μm, με 6–8 ακανόνιστα τοποθετημένα σπόρια, τυχαία τοποθετημένοι στον θρόμβο. Ασκοσπόρια στρογγυλά, διαμέτρου (18–)19 – 21(–22) μm, συμπεριλαμβανομένης της διακόσμισης, (15–) 16–17 (–18) μm χωρίς διακόσμιση, υαλώδη, λεία και με μια σταγόνα σε πρώτη φάση, κατά την ωριμότητα ωχροκίτρινα και διακοσμημένα με κωνικά, αβλεία αγκάθια, 2–3 μm σε μήκος, 1–2 μm πλάτος στη βάση. Βιότοπος: Εμφανίζεται σε αλκαλικά, αμμώδη εδάφη, σε παραθαλάσσια πευκοδάση ή σε περιοχές βοσκής, χωρίς δέντρα, που συνδέονται με Helianthemum spp, από το Μάρτιο έως Ιούνιο. Γνωστό μόνο από την Ελλάδα και την Ισπανία.

Πηγή: Two new Terfezia species from Southern Europe. JUAN-JULIÁN BORDALLO, ANTONIO RODRÍGUEZ, VASILEIOS KAOUNAS, FRANCISCO CAMELLO, MARIO HONRUBIA & ASUNCIÓN MORTE. Phytotaxa 230 (3): 239–249

  

Genea cephalonicae V. Kaounas, C. Agnello & P. Alvarado 2016

Ασκώματα υπόγεια, υποσφαιρικά έως επιμήκη, περισσότερο ή λιγότερο λοβωτά, διαστάσεων 1,5-2 × 1-1,5 cm, με εξωτερική μαύρη επιφάνεια, που καλύπτεται από ακανόνιστες, λεπτές, πυκνές, μυτερές ή πυραμιδοειδής προεξοχές και παρουσιάζει μια καφέ μυκηλιακή τούφα από υφές στη βάση. Θρόμβος με δαντελωτούς λαβύρινθους. Μυρωδιά και γεύση που δεν γίνεται διακριτή. Πηρίδιο ψευδοπαρεκχυματικής δομής, διαστάσεων 105-235 μm, αποτελούμενο από σκούρα καφέ γωνιακά εξωτερικά κύτταρα διαστάσεων 20-30 × 25-40 μm με παχιά σκούρα τοιχώματα (2,5-5,0 μm), και ένα εσωτερικό στρώμα με υποσφαιρικά, ανοιχτόχρωμα καφέ ή κιτρινωπά με λεπτά τοιχώματα κύτταρα διαστάσεων 20-30 μm σε διάμετρο. Ασκοί κυλινδρικοί, 180-270 × 20-36 μm, που περιέχουν οκτώ ασκοσπόρια διατεταγμένα σε μια σειρά, όχι αμυλοειδή. Παραφύσεις υαλώδης, με διαφράγματα, 3-5 μm σε διάμετρο, σχηματίζοντας ένα epithecium. Ασκοσπόρια υαλώδη, σε γενικές γραμμές ελλειπτικά, διαστάσεων (24-) 28,5 - 30 (-35) × (15.5-) 20- 21.5 (-26) μm, Q = (1.2-) 1.4 (-1,6), που περιέχουν συνήθως δύο μεγάλες ελαιώδης σταγόνες, μερικές φορές με μόνο μία μεγάλη κεντρική σταγόνα, είναι διακοσμημένα με μεγάλα κονδυλώματα με στρογγυλεμένες άκρες, 3-5 (-6) μm ύψους, σπάνια δακτυλοειδή, αλλά επίσης μερικές φορές κομμένα. Βιότοπος: Εμφανίζεται υπόγεια, σε μικρές ομάδες κάτω από Abies cephalonica, σε μεγάλα υψόμετρα (1040 m υψόμετρο).
Μέχρι αυτή τη στιγμή είναι γνωστό μόνο από την Ελλάδα.
 
Πηγή: V. Kaounas, C. Agnello, P. Alvarado. Genea cephalonicae sp. nov. (Ascomycota, Pezizales), a new hypogeous species from Greece. Ascomycete.org, 8 (3) : 105-110.



Elaphomyces roseolus Setkos, Kaounas, A. Paz, Lavoise & Fern. Rodr.

Ασκώματα σφαιρικά έως πατατόμορφα, διαμέτρου 30-60 mm, ενσωματωμένα σε μια ροζ-καφέ μυκηλιακή κρούστα, προσκολλημένη σε λεπτά σωματίδια από έδαφος και φυτικά υπολείμματα. Επιφάνεια πηριδίου γκρίζα-μαύρη, με λακάκια. Πηρίδιο πάχους 0,5-0,8 mm, λευκό κρεμ, ελαφρώς μαρμάρινη με κόκκινους τόνους. Θρόμβος σκούρος μωβ καφέ. Οσμή αδύναμη. Επιφάνεια πηριδίου κατασκευασμένη από κυλινδρικές υφές με παχύ τοίχωμα, διαφραγματικές, με γκρι-μαύρη χρωστική ουσία. Το πηρίδιο αποτελείται από πολύ ανώμαλες υφές, τοπικά διευρυμένες, λεπτότοιχες, διατεταγμένες εναλλασσόμενα, ακτινικά και σε εφαπτομενικά στρώματα, όλο και περισσότερο συγκεντρωμένες προς τον θρόμβο και σχηματίζοντας ένα λεπτό στρώμα από σφαιρικά κύτταρα γύρω από τον θρόμβο. Ασκοί σφαιρικοί, διαστάσεων 60-75 μm, με πάχος στα τοιχώματα 0,4-0,6 μm, που περιέχουν 8 σπόρια. Οι υφές του θρόμβου είναι κυλινδρικές, διαμέτρου 1,6-2,1 μm, άχρωμες, λεπτότοιχες, άφθονα διακλαδισμένες. Ασκοσπόρια σφαιρικά, διαμέτρου 9-11 μm, διακοσμημένα με παχιές ακίδες, μορφής ράβδου, ύψους 0,5-1 μm, σχηματίζοντας ένα συμπαγές περισπόριο ακανόνιστης μορφής. Βιότοπος: Εμφανίζεται σε δάση, σε μεσαία υψόμετρα, κάτω από Carpinus orientalis και Juniperus sp. και Quercus suber. Γνωστό μόνο από Ελλάδα και Ισπανία.

Πηγή: The genus Elaphomyces (Ascomycota, Eurotiales) a ribosomal DNA-based phylogeny and revised systematics of European‘deer truffles’. A. Paz, J.-M. Bellanger, C. Lavoise, A. Molia, M. Ławrynowicz4, E. Larsson, I.O. Ibarguren, M. Jeppson, T. Læssøe, M. Sauve, F. Richard, P.-A. Moreau. Persoonia 38: 197–239. 2017.


Genea fageticola Konstant., J. Cabero & F. García
  
Γνωστό μόνο από Ελλάδα και Ισπανία.
Πηγή. ALVARADO P., CABERO J., MORENO G., BRATEK Z., VAN VOOREN N., KAOUNAS V., KONSTANTINIDIS G., AGNELLO C., MERENYIZ Z., E. SMITH M.. Species diversity of Genea (Ascomycota, Pezizales) in Europe. Ascomycete.org, 6 (3) : 41-51.


Genea pseudoverrucosa Bratek, Konstant. & Van Vooren

Γνωστό από την Ελλάδα, Γαλλία, Ουγγαρία, Ρουμανία και Μαρόκο.
 Πηγή. ALVARADO P., CABERO J., MORENO G., BRATEK Z., VAN VOOREN N., KAOUNAS V., KONSTANTINIDIS G., AGNELLO C., MERENYIZ Z., E. SMITH M.. Species diversity of Genea (Ascomycota, Pezizales) in Europe. Ascomycete.org, 6 (3) : 41-51.

Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

1η γιορτή μανιταριού στη Μακρυράχη Πηλίου, 14-15 Οκτωβρίου 2017

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε η 1η γιορτή μανιταριού στη Μακρυράχη Πηλίου. Πλήθος κόσμου παρευρέθηκε στην κεντρική πλατεία του χωριού το βράδυ του σαββάτου όπου ο Πρόεδρος των Μανιταρόφιλων Ελλάδας Γιώργος Κωνσταντινίδης, ενημέρωσε τον κόσμο για τα βασικά και απαραίτητα μαθήματα μανιταρογνωσίας. Ο Φώτης Παρασκευαίδης με τα μανιταροπροιόντα Γρεβενών ταξίδεψε γευστικά τους παρευρισκομένους με ένα πλήθος συνταγών, τιμητική θέση φυσικά είχε η Grifola frondosa,  (καστανίτικο αυτάκι) στην τοπική διάλεκτο. Η βραδιά έκλεισε με το μουσικό συγκρότημα Manitarock. Την επομένη το πρωί, αρκετοί ήταν αυτοί που ξεχύθηκαν στο δάσος για την αναζήτηση των μανιταριών. Επιτόπου έγιναν αναγνωρίσεις από τον κ. Κωνσταντινίδη και δόθηκαν τα βασικά γνωρίσματα των ειδών που βρέθηκαν. Στην συνέχεια τα δείγματα μεταφέρθηκαν στον χώρο της εκδήλωσης, όπου εκτέθηκαν με τις επιστημονικές τους ονομασίες, αφού αναγνωρίστηκαν από τον υποφαινόμενο (Βασίλη Καουνά), μέλος των Μανιταρόφιων Ελλάδας και γραμματέα των Μανιταρόφιλων Μεσογαίας και το μέλος των Μανιταρόφιλων Θεσσαλίας Δήμο Μπόνη. Μετά από 10 χρόνια παρουσίας μου στην οργανωμένη μανιταροφιλική κοινότητα, ήρθε επιτέλους η ώρα να δω να πραγματοποιείτε μια τέτοια εκδήλωση δίπλα από την πατρίδα μου.

Coprinopsis picacea
Grifola frondosa
Όντως το καστανίτικο αυτάκι (Grifola frondosa) είχε την τημιτική του εκείνες τις μέρες

Ο Φώτης μεγαλουργεί για μια ακόμα φορά !!!
Ζωγραφιά !!!
 Xylaria hypoxylon
Ramaria aurea
 Sarcodon sp.
 Scutiger pes-caprae
 Trametes versicolor
Hypholoma lateritium
 Hymenopellis radicata
Mycena rosea
 Περισσότερες εικόνες μέσα από την ανταπόκριση του astra tv !!!


Συγχαρητήρια στον Σύλλογο απανταχού Μακρυραχιωτών "Γεώργιος Κανισκέρης" και στον Πολιτιστικό σύλλογο Μακρυράχης για την πρωτοβουλία και την διοργάνωση. Εύχομαι και του χρόνου !!!


Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Neoalpova rubescens (Vittad.) Vizzini - 1η Πανελλήνια καταγραφή στη Ζαγορά Πηλίου

Μετά από αρκετό καιρό, άλλο ένα υπόγειο μανιτάρι βρίσκεται στο χωριό μου, πρώτη φορά για την χώρα μας.
Αυτή τη φορά μιλάμε για ένα σπάνιο είδος που βρέθηκε κάτω από καστανιές. 10 χρόνια χρειάστηκαν, έστω και με αυτή τη μικρή αναζήτηση που κάνω στο χωριό για 1-2 ώρες το χρόνο, για να βρεθεί αυτό το είδος.






Neoalpova rubescens (Vittad.) Vizzini, Index Fungorum 136: 1 (2014)

Βασιδιώματα διαστάσεων (1,5) 3,5 (6) cm διαμέτρου, σφαιρικά έως υποσφαιρικά, ελλειπτικά ή ακανόνιστα, μερικές φορές λοβωτά ή ελαφρώς πεπλατυσμένα, χωρίς ριζόμορφα. Πηρίδιο παχύ και σκληρό, μη διαχωρίσιμο από τον θρόμβο, αρχικά καφέ κοκκινωπό με καφέ μωβέ λεκέδες όσο αυξάνεται η ηλικία του, λείο. Μεταβλητό, πάχους 300-1400 μm, εξωτερικά κόκκινο-καφέ, κίτρινο προς το εσωτερικό. Εξωπηρίδιο που αποτελείται από περισσότερο ή λιγότερο μπλεγμένες νηματοειδείς υφές, διαμέτρου 3-10 μm, που χαρακτηρίζονται από σφικτήρες, με την παρουσία καφετί υλικού. Ενδοπηρίδιο που αποτελείται από ακανόνιστα σφαιρικά και πολυεδρικά κύτταρα (10-25 μm). Οι υφές των χωρισμάτων είναι διαμέτρου 6-8 μm και παρουσιάζουν σφιγκτήρες. Θρόμβος αρχικά λευκός, υποκίτρινος, που κατά την ωριμότητα γίνεται κοκκινωπός. Διαμερίσματα από σφαιρικά έως ωοειδή, 200-1100 μm, αρχικά άδεια που στη συνέχεια γεμίζουν από ένα ζελατινοποιημένο με γλοιώδες καφετί περιεχόμενο. Χωρίσματα λευκωπά, ακανόνιστα, πάχους 20-1000 μm. Οσμή έντονη σκόρδου, επίμονη που θυμίζει Tuber magnatum. Βασιδιοσπόρια  8.8 [11 ; 11.9] 14.1 x 2.9 [3.5 ; 3.8] 4.4 µm, Qe = 3.2, στενά επιμήκη, ελλειπτικά ή κυλινδρικά, ορθοτροπικά, λεπτότοιχα, υαλώδη ή κιτρινοπράσινα σε αντίδραση με KOH, με ομοιογενές περιεχόμενο ή με 1-2 σταγόνες, με αμβλεία, στρογγυλεμένη χωρίς ραφή κορυφή και μια γενικά κολοβωμένη βάση. Βασίδια ροπαλόμορφα, 20-45 x  7-10 μm, 4-8σπορα. Βιότοπος. Εμφανίζεται υπόγεια, σε μικρές ομάδες, κάτω από Fagus sylvatica τον Οκτώβριος. Βρέθηκε κάτω από Castanea sativa Απρίλιο. 

Πηγή: Alfredo Vizzini, Mirca Zotti, Svengunnar Ryman & Stefano Ghignone. Typification of Octaviania rubescens (Paxillineae, Boletales) and phylogenetic hypotheses for genus Alpova. Mycologia, 102(4), 2010, pp. 967–975.